Jan Faber.

Zondag jl. (26 augustus 2012) is, voor mij en ook voor al zijn dierbaren, toch wel heel plotseling ons clublid Jan Faber overleden. Jan was lid bij En Passant (DOW-club) en sinds 1 jaar van SVWZV (Schaakvereniging West Zeeuws Vlaanderen) uit Oostburg. Ik ben er, eigenlijk de hele dag toen ik vanmorgen (dinsdag) zijn overlijdensbericht in de PZC las, behoorlijk kapot van. Een mokerslag en juist zo onverwacht. In Australië, waar hij in de zomer op bezoek was bij zijn zoon, kreeg hij een hartaanval. Hij bleek ook nog kanker te hebben na een onderzoek aldaar. Dat vernam ik tijdens de begrafenisplechtigheid. En daarna ging het heel snel met hem mis.

Jan was nog maar 70 jaar. Een fijne vent. Een vriend. Bovendien een heel sterke persoonlijkheid, en best wel serieus.. maar altijd overgoten met een sausje met ongekend verfijnde humor. Het leven lachte hem toe. Soms fel kritisch, maar altijd met een milde benadering dat evenwel gecombineerd ging met zijn grote intelligentie. Onlangs nog, toen hij voor "tuinderslust", alwaar hij in het bestuur zat en met wethouder Jaap Bos uiteindelijk (samen met het bestuur) tot overeenstemming kwam o.a. over de infrastructuur aldaar, zal ik maar zeggen. Het Jaap Bospad wat dwars door de volkstuinen loopt kan m.i. een andere naam krijgen.

Jan Faber, echt zo'n man die absoluut geen vijanden had, nee.. iemand als je hem keer op keer ontmoete vriendelijkheid en dus vriendschap uitstraalde. Ariaan Oosters, schaker bij Schaakver. West Zeeuws Vlaanderen, kon het gelijk met hem vinden (begeleid met een stralende glimlach) toen hij Jan Faber voor de eerste keer had ontmoet. Dat zegt genoeg, want Jan legde makkelijk contacten en maakte snel vrienden. Het was nota bene dezelfde avond toen we te laat bij een wedstrijd in Oostburg arriveerden omdat Jan een verkeersongeluk bij de Terneuzense sluizen had veroorzaakt, alwaar hij heel veel geluk heeft gehad. Ik stond (op ten duur toch behoorlijk ongerust) te wachten bij bushalte Hoek. De wijze hoe Jan haast flegmatiek op het gebeuren reageerde, en met wat deuken in zijn auto, toch met mij naar Oostburg karde, vond ik ongekend. Met zijn koele realiteitszin bleef hij ondanks alles de rust zelve.

Jan is de broer van oud-KNSB bestuurder Sytse Faber. Ze leefden op goede voet met elkaar, met soms wat wrijvingen c.q. meningsverschillen, zoals bij alle broers. Alleen op het schaakbord wilde hij z'n broer wat meer verslaan. Dat zei hij eens tegen me. En hij was op de goede weg. Hij ging steeds sterker schaken. Ik gaf hem wat tips in openingen, middenspel en eindspel (want ja, ik was de Kasparov van de DOW-schaakvereniging...?!.. volgens hem, dat wilde ik eigenlijk niet horen... maar ja...) kortom.. coachte hem, zonder dat we daar afspraken over hadden gemaakt. Echter.. in het voorjaar - en dat gebeurd dan ontegenzeggelijk een keer, u voelt hem al aankomen - versloeg hij me. "Jan, je hebt heel sterk en creatief gespeeld, en vooral met veel lef" gaf ik - hoewel ik niet graag verlies - met veel genoegen aan hem toe. Het was mat of dameverlies... capitulatie derhalve.

Jan was ook de grote initiator om in januari het Tata-steel schaaktoernooi, voorheen het Corus schaaktoernooi en onder de dinosaurussen onder ons het vroegere Hoogovens Schaaktoernooi, met enkele schaakvrienden te bezoeken. 3 keer hebben we dat kunnen doen en Jan had het daar prima naar zijn zin. We waren hem bij de laatste editie een paar uur kwijt.... zat hij in het naburige café in De Moriaan, sporthal waar de topschakers, maar de amateurs in één ruimte spelen, te praten met een Vlaardinger over vanalles en tegelijkertijd te kijken naar een inhaalwedstrijd van Ajax op breedbeeldscherm...? Jan ten voeten uit.

Kortom, voor ons vieren die naar Wijk aan Zee gingen, wat afgesloten werd met een etenje in een plaatselijke bistro, werd het een heerlijk dagje uit! Ik zal dat never en te nooit vergeten.

Jan Faber, hij zal net als Jan Dijksterhuis, als absolute (schaak)vriend in mijn geheugen gegrift blijven staan.

Gerard de Winter